Gözlerini sahiplenmediğim bir vakitten yazılmıştır

şimdi senin gözlerinden görmüyorum sokakları

senin gözlerinden bakmıyorum İstanbul'a 

körlüğüm şifa buldu 

çapaklarım açıldı

şimdi senin cadde başında söylediğin kelimeler çalınmıyor ilk kulaklarıma

sağırlığım çözündü

duyduğum sesler ırak varlığından

şimdi yağmurda ayaklarım kaymıyor

daha bi sağlam basıyorum kaldırımlara

düğümlerim sınandı

geçtiğim imtihanın başucundayım

şimdi zihnimden sana dair bir anı geçmiyor

biraz tanıdık 

biraz da beni epey yoran

bir süredir parlak ve berrak durumdayım

hani o köşebaşı vardı ya

benim evim barkım olan

hah şimdi ben, o kürenin ortasındayım

yıllardır ötelenmiş

biraz uçlarından tartaklanmış

bereli bereli öyle biraz 

kimse inanmıyor 

dünya düzdür diyenler,

acıyanlar,

kınayanlar,

inanın diye sesleniyorum hepsine

bakın bu küredir artık benim

hayat bulduğum sığınak

kim tanır köşebaşlarını?

kim yeniden umudu tanır?

bir mutluluk sanrısında,

kim hayat üzerine düşünür 

kahvehane diplerinde belki

durduramayız orayı sayın yargıç 

çünkü elzemdir 

birkaç süregelen yaşam;

dedeler gerekir,

her şeyi bildiğini sanan kırklarında dayılar,

fısır fısır kınuşacak yenge lazımdır mesela

ayrılık haberini sülaleye duyuracak

anneler gerekir

kız çocuklarının saçları okşanmalıdır

haydi güzel kızım denmelidir mesela

biraz iteklenmelidir arkasından

sonra yürümek lazımdır

dar sokakları 

esnafa selam vermek lazımdır

dost lazımdır

aşk lazımdır

insanın dolu lazım listesi vardır işte yargıç

yargıçlar da lazımdır

ölüm, bir malzeme listesinin 

yetiştirilme acelesini 

kontrol değil midir

kasada ne kaldıysa hesap odur

"ödemenizi bekliyoruz hanımefendi"

sen eksiksin benim tutarımda

senden bir kuruş eksik ödemem

gelsin elzem diyorum

gelsin

ölmem diyorum