umrumda değil, *****…

bazı perdeler gibi başlığa bir sansür çektim. hayatın derinden yaşanması gibi bir fikre kapıldım bi’aralar. sonra yüzeyden gidenlerin çokta dertlenmediği, hastalanmadığı hatta mutlu olup dünyayı renkli de gördüğü bir şok etkisine kadar vardım. şimdiyse nötrüm her şeye. tüm duygulara ya da “duygusal” şeylere. sen hariç. sen istisnasın işte. kelime kökün “aşk” olsa bile sana karşı koyamıyorum. zaten dünyanın kanunu böyle dedilerdi bir derste. aşık ve maşuk. tüm hikaye böyle başlar böyle gider ve böylece “hikaye” olur. kızıllara boyadım bir ara düşlerimi. alabildiğine renkliydi her şey. yazmak mesela ibadetten sayılmıştı o sıra bana. ama ibadetsiz inanç yaşam biçimi haline geldiği için edemedik doğru dürüst ibadet. son aramamızdan yana diyemediğim şeylerin kurbanı olmaktan korkmakla geçti geç saatler. dağ evinin uçsuz bucaksız terasında manzarayı gece gündüz seyrettim. kaç defa yandığını unuttuğum sigaralar elimi yakıp uyandırdı bilemem. paketlerce sigaranın ziyanı feda olsun sana. artık edebi yönümü ebediyete uğurlamamak için çabalıyorum. aklıma geliyor, yazıyor okuyor, görmek umuduyla wannartlıyorum. bu’da yeni kelime olsun literatüre kattığım. 

ılık bir sonbahar akşamına doğru giderken hislerimle, ağaç yapraklarının dökülüşü adeta canlandırıyordu birbirimize olan mesafeleri. her ağacı yakarcasına bakışlarımla çaresiz çırpınan ağaçların yaprak döküşleri sürekli ellerime batan cam kırıklarını toplamak gibiydi. her yer sevmekten ve sevilmemekten kan revan oluyor, buna duyarsız kalan zamanım ve çabamdı yanıma kar diyebileceğim. heybemden çıkarırken anıları yerine geri koymak elimden gelmiyor. sürekli geçmişin izinden koşmak adeta şimdinin yerinde sayması gibi geliyor. ben ki bu sözleri yazarken bile bir ümit bir neden bir sebep arıyorum çaresizce cam kırıkları ellerime batar gibi. acısını hissediyorum ellerim uyuşuyor gözlerim kararıyor vücudum artık hafifliyor ama umulmadık candan da ümit kesilmiyor. sonra aç dinle bakalım edebi yönüme yakışır bir son mu bu şarkı?

rihanna - same ol’